Oglądasz wypowiedzi znalezione dla słów: Uchwyt do przenoszenia szyn
Temat: Karabin dla Początkującego
* G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy
* G36E - eksportowa wersja G36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
* G36KE - eksportowa wersja G36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
* MG36 - ręczny karabin maszynowy
Temat: ="nd();" >Karabin Szturmowy
G36 – (oznaczenie fabryczne HK50) karabin szturmowy firmy Heckler und Koch Gmbh z Oberndorfu. Obecnie przepisowa broń żołnierzy armii niemieckiej i hiszpańskiej. W oparciu o konstrukcję G36 w USA był opracowywany karabin XM8.
Wersje karabinu
G36 z granatnikiem AG36
G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
G36E - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
G36 KE - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
G36 C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
MG36 - ręczny karabin maszynowy
Temat: "Co to za gra"
crus fail http://pl.wikipedia.org/wiki/Karabin_G36
# G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
# G36E - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
# G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
# G36 KE - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
# G36 C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
Temat: Sprzedam budowlaną rozdzielnię elektr. na mobilnym stojaku
Witam ,
mam do odsprzedania po budowie budowlaną rozdzielnię elektryczną .
Jest ona na mobilnym stelażu aluminiowym. Można ją postawić w dowolnym m-cu na ziemi bez konieczności przybijania do kołka/słupa - i ewent. przenoszenia.
Rozdzielnia posiada :
- 4 gniazda 230 V z bolcem i 2 gniazda siłowe (wiekszej i mniejszej średnicy).
- skrzynkę na bezpieczniki wykonaną z PCV z przezroczystą klapką oraz z zamontowaną w środku szyną montażową. Kable połączeniowe z wszystkich gniazd są wyprowadzone do szyny, gdzie można wpiąć dpowiednie bezpieczniki wg. zapotrzebowania (obecnie bezpieczników brak).
Ze skrzynki wyprowadzone jest uziemienie i podłączone do stelaża.
Cały stojak posiada poziomą rączkę/uchwyt z izolacją !
Całość wykonał dla mnie solidnie i porządnie elektryk .
Cena : 145 zł
Lokalizacja: Poznań
Zainteresowanym mogę przesłać zdjęcia - proszę pisać na maila : integra33@onet.eu
Temat: MP5-SD6
Nazwa handlowa M5-S6 [JG],
- cena 299.- zł, do nabycia w TAIWANGUN
- cena 399.- zł, do nabycia w ARSOFTGUNS i GUNFIRE.
Różnice cenowe całkowicie niezrozumiałe gdyż jest to ta sama broń, tego samego producenta, tyle, że Krakman podaje 340-360 fps, natomiast dwa pozostałe sklepy chwalą się 370-cioma fps
Broń jest dość wierną repliką MP5-SD6 będącego standardowym wyposażeniem do “niebieskiej taktyki” formacji GROM.
Broń już na pierwszy rzut oka robi dobre wrażenie, właściwie trudno dopatrzeć się różnic pomiędzy nią, a wielokrotnie droższym wyrobem Classic Army. Rozmiary pozwalają na dość wszechstronne zastosowanie jako broń szturmowa zarówno w taktyce zielonej jak i w czarnej. Bardzo czytelna obsługa, nawet bez instrukcji, średnio zaawansowany maniak ASG po kilkunastu minutach będzie wyczuwał ją jakby się z nią urodził. Tylny chwyt wygodny i ergonomiczny, osoby przyzwyczajone do chwytu przedniego mogą odczuwać jego brak, zamiast niego przednią dłonią można podpierać broń chwytem za magazynek lub karbowane łoże. Dobrze wyprofilowana, wysuwana kolba ma kilka położeń w każdym z nich jest w miarę stabilna, dzięki temu każdy może dopasować jej długość do swoich potrzeb, a w CQB po całkowitym zamknięciu nie przeszkadza w manewrowaniu nawet w dość ciasnych pomieszczeniach.
Broń niestety nie posiada żadnej szyny. Powoduje to ograniczenie możliwości wyposażenia w dodatkowe akcesoria. Wyeliminować tę niedogodność można montując szynę przystosowaną do MP5. Są dwa ich rodzaje niska i wysoka, ta druga ma tę zaletę, że mimo zainstalowania kolimatora, celowanie może odbywać się również przy zastosowaniu tradycyjnych, standardowych przyrządów celowniczych bez potrzeby demontażu szyny.
Z mojego krótkiego doświadczenia (wystrzeliłem około 1000 kulek zarówno w akcji jak i do tarczy) broń na miarę zastosowań jest celna. Przy ogniu pojedynczym skupienie na 15 m bardzo dobre, przy ogniu ciągłym nieco pogarsza się. Człowieka średnich rozmiarów można trafić bez problemów i skutecznie (poczuje trafienie) na odległość około 30 m, maksymalny zasięg strzału oceniam na 40 m, wszelkie wyższe wartości należy zaliczyć do mitów. Zmierzona prędkość wylotowa z pięciu pomiarów to 320-350 fps.
Bardzo pozytywnie odbiera się doskonałe, w pełni regulowane przyrządy celownicze, identyczne jak w ostrym oryginale.
Selektor ognia i przycisk zaczepu magazynka są obustronne, co jest szczególnie ważne dla leworęcznych. Przy przełączaniu selektora wyczuwalne wyraźne kliknięcia na poszczególnych pozycjach, trzeba co pewien czas kontrolować dokręcenie mikroimbusika mocującego lewe skrzydełko na osi przełącznika gdyż samoczynnie luzuje się co może skutkować zgubieniem całego selektora!
Magazynek mocowany bardzo stabilnie, zatrzask mocny, zapięcie magazynka jest sygnalizowane wyraźnym, głośnym kliknięciem. Do zwolnienia służą obustronnie dostępne dźwignie. Stokowe magazynki hi-cap mają pojemność 240 kulek co przy krótkich seriach (3-4 kulki) w zasadzie wystarcza na niemal całodzienne użytkowanie bez konieczności uzupełniania. Na wszelki wypadek można dokupić drugi, taki sam magazynek. Zdecydowanie odradzam zakup podwójnych magazynków z atrapami naboi. Jeden z nich mieści 250 kulek, a więc zaledwie o 10 więcej niż stokowy, a więc może służyć tylko szpanowi, drugi co prawda mieści aż 570 kulek, ale występują w nim częste zacięcia – nie podaje kulek przy strzelaniu seriami. Problem ten nie pojawia się przy strzałach pojedynczych. Pistolet jest dość głośny, mimo zastosowanego tłumika dźwięku.
Bateria trzyma dobrze, jak dotąd wystarczała na okres całodziennej akcji. Bardzo korzystne jest zastosowanie akumulatora 9,6V gdyż w znaczący sposób zwiększa szybkostrzelność broni. Akumulator mieści się pod lufą w rurowym łożu, żeby się do niego dostać należy wyjąć dwie zaślepki umieszczone przy górnej krawędzi, blisko lufy. Trzeba przy tym zachować szczególną ostrożność gdyż zaślepki są niewielkie, bardzo lekko osadzone w otworkach i zgubienie ich to tylko kwestia czasu.
Generalnie broń jest bardzo trwała, na pięć użytkowanych w naszej grupie, w jednym właśnie zginęły zaślepki i złamany został uchwyt suwadła atrapy zamka, w drugim zginął selektor ognia. Wszystkie usterki były wynikiem nieuwagi i ślamazarność użytkowników. Pistolet można przenosić tradycyjnie na pasie dwupunktowym (posiada dwa mocne zaczepy do karabińczyków), lub trzypunktowym. Biorąc pod uwagę zakres zastosowania można ocenić pistolet na 8 punktów (w skali 1-10)
Zalety:
- przystępna cena,
- super wygląd,
- stosunkowo niewielkie rozmiary i ciężar,
- doskonałe przyrządy celownicze,
- niezawodność,
- realna prędkość wylotowa 320-350 fps,
- niezły zasięg skutecznego strzału,
- duża szybkostrzelność po wymianie akumulatora,
- obustronność dźwigni obsługowych.
Wady:
- brak szyn montażowych,
- zbyt delikatny selektor ognia.
Temat: G36
Oznaczenie fabryczne tego karabinu to HK50.Jest to karabin szturmowy firmy Heckler und Koch Gmbh z Oberndorfu. Obecnie przepisowa broń żołnierzy armii niemieckiej i hiszpańskiej. W oparciu o konstrukcję G36 w USA jest opracowywany karabin XM8.
W połowie lat siedemdziesiątych podstawowym uzbrojeniem żołnierzy był karabin G3 (zmodernizowany, produkowany na licencji hiszpański CETME B). Był to karabin 7,62 x 51 mm NATO, jeden z lepszych, ale ciężki i o dużym odrzucie, praktycznie uniemożliwiającym strzelanie seriami.
W tym czasie popularność zaczęły zdobywać karabiny kalibru 5,56 x 45 mm, lżejsze i łatwiejsze do opanowania przy strzelaniu seriami. Konstruktorzy niemieccy opracowali wersje G3 tego kalibru (G33), ale była ona produkowana wyłącznie na eksport. Na potrzeby Bundeswehry postanowiono opracować nową, rewolucyjną broń – karabin zasilany amunicją bezłuskową. Broń oznaczona symbolem G11 i amunicja do niej zostały opracowane, ale rozliczne problemy techniczne spowodowały, że do końca lat osiemdziesiątych nie udało się rozpocząć produkcji tego karabinu, a w latach dziewięćdziesiątych w zjednoczonych Niemczech zabrakło pieniędzy na wprowadzenie nowej, rewolucyjnej broni do uzbrojenia. Upadek programu karabinu G11 pociągnął za sobą bankructwo firmy Heckler und Koch.
Decyzja o zaniechaniu dalszych prac nad G11 sprawiła, że podstawowym karabinem Bundeswehry nadal był G3. Postanowiono więc choć w ograniczonym zakresie wprowadzić do uzbrojenia karabiny kalibru 5,56 mm. W tym czasie najnowszym karabinem tego kalibru produkowanym przez HK był G41. Karabin doskonały, ale bardzo drogi - kosztował 1700$ za sztukę, a więc tyle co trzy karabiny średniej klasy. Zaciskającej pasa niemieckiej armii nie stać było na tak drogą broń. Pojawiła się propozycja zakupu doskonałych austriackich karabinów Steyr AUG. Jednak opór przed przyjęciem do uzbrojenia zagranicznej broni był na tyle duży, że decyzję ciągle odwlekano.
Brak decyzji został wykorzystany przez firmę HK. Po bankructwie została ona kupiona przez koncern British Aerospace (obecnie BAe Systems). Nowe kierownictwo firmy przeprowadziło reformę firmy i w 1990 roku podjęło decyzję o rozpoczęciu prac nad nowym karabinem. Głównym konstruktorem broni, której zostało nadane oznaczenie HK50, był Ernst Mauch. Postawiono przed nim zadanie zbudowania karabinu, który będzie tani w produkcji, a jednocześnie zachowa zalety poprzednich karabinów firmy HK.
Zdecydowano się na odejście od dotychczasowego układu z zamkiem półswobodnym. Nowy karabin działał na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór lufy. W maksymalnym stopniu starano się stosować tworzywa sztuczne, dzięki czemu zmniejszyła się masa, a jednocześnie wzrosła odporność karabinu na korozję. W porównaniu do starszych karabinów HK, zdecydowanie spadła cena. Karabin bez celowników kosztował 800$, co w porównaniu do 1700$ za G41 było zdecydowanym postępem. Jednak cenę karabinów dla Bundeswehry podnosi do 1200$ wyposażanie każdego egzemplarza w celowniki optyczny i kolimatorowy (eksportowa wersja z celownikiem optycznym jest oferowana za 890 $).
W 1995 roku HK50 został przyjęty do uzbrojenia Bundeswehry jako karabin G36. Jednocześnie do uzbrojenia przyjęto karabinek G36K i ręczny karabin maszynowy LMG36. Początkowo miał być uzbrojeniem żołnierzy jednostek sił szybkiego reagowania, ale szybko powiększane zamówienia sprawiły, że obecnie znajduje się na uzbrojeniu coraz większej liczby żołnierzy niemieckich.
W 1997 roku karabiny G36 zakupiły siły zbrojne Hiszpanii (zastąpił karabiny CETME L). W 2003 roku podjęto decyzję, że G36 stanie się podstawą do opracowania nowego karabinu dla żołnierzy amerykańskich M8 (program anulowano w 2005 roku).
Wersje karabinu:
- G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3,5x i celownik kolimatorowy.
- G36E - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
- G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3,5x i celownik kolimatorowy.
- G36 KE - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
- G36 C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
- MG36 - ręczny karabin maszynowy
Karabin G36 jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie. Zamek ryglowany przez obrót. Broń wyposażono w zaczep suwadła, zwolnienie suwadła przyciskiem wewnątrz kabłąka spustu lub po lekkim odciągnięciu go do tyłu rączką zamkową. Mechanizm spustowy kurkowy, umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami. Skrzydełko przełącznika rodzaju ognia (pełniące także funkcję bezpiecznika) po obu stronach komory zamkowej. Zasilanie z łukowych magazynków 30-nabojowych (niewymiennych z magazynkami M16) lub 100 nabojowych, dwubębnowych Beta. Lufa pływająca zakończona podstawą bagnetu (bagnet od Mpi-74 czyli licencyjnego AK-74). Na końcu łoża można zamocować składany pod łoże dwójnóg. Na wierzchu komory zamkowej uchwyt do przenoszenia. W tylnej części chwytu celowniki: optyczny o powiększeniu 3,5x (używany do precyzyjnego strzelania na większe odległości) i kolimatorowy bez powiększenia (do strzelań na małe odległości). Awaryjnie można korzystać z prostych mechanicznych przyrządów celowniczych (w wersji z kolimatorem trzeba go najpierw zdemontować). Kolba z tworzywa sztucznego składana na prawą stronę karabinu.
Temat: Jak to wyglada naprawde:
G36c– (oznaczenie fabryczne HK50) karabin szturmowy firmy Heckler und Koch Gmbh z Oberndorfu. Obecnie przepisowa broń żołnierzy armii niemieckiej i hiszpańskiej. W oparciu o konstrukcję G36 w USA był opracowywany karabin XM8.
W połowie lat siedemdziesiątych podstawowym uzbrojeniem żołnierzy był karabin G3 (zmodernizowany, produkowany na licencji hiszpański CETME B). Był to karabin 7,62 x 51 mm NATO, jeden z lepszych, ale ciężki i o dużym odrzucie, praktycznie uniemożliwiającym strzelanie seriami.
W tym czasie popularność zaczęły zdobywać karabiny kalibru 5,56 x 45 mm, lżejsze i łatwiejsze do opanowania przy strzelaniu seriami. Konstruktorzy niemieccy opracowali wersje G3 tego kalibru (G33), ale była ona produkowana wyłącznie na eksport. Na potrzeby Bundeswehry postanowiono opracować nową, rewolucyjną broń – karabin zasilany amunicją bezłuskową. Broń oznaczona symbolem G11 i amunicja do niej zostały opracowane, ale rozliczne problemy techniczne spowodowały, że do końca lat osiemdziesiątych nie udało się rozpocząć produkcji tego karabinu, a w latach dziewięćdziesiątych w zjednoczonych Niemczech zabrakło pieniędzy na wprowadzenie nowej, rewolucyjnej broni do uzbrojenia. Upadek programu karabinu G11 pociągnął za sobą bankructwo firmy Heckler und Koch.
Decyzja o zaniechaniu dalszych prac nad G11 sprawiła, że podstawowym karabinem Bundeswehry nadal był G3. Postanowiono więc choć w ograniczonym zakresie wprowadzić do uzbrojenia karabiny kalibru 5,56 mm. W tym czasie najnowszym karabinem tego kalibru produkowanym przez HK był G41. Karabin doskonały, ale bardzo drogi - kosztował 1700$ za sztukę, a więc tyle co trzy karabiny średniej klasy. Zaciskającej pasa niemieckiej armii nie stać było na tak drogą broń. Pojawiła się propozycja zakupu doskonałych austriackich karabinów Steyr AUG. Jednak opór przed przyjęciem do uzbrojenia zagranicznej broni był na tyle duży, że decyzję ciągle odwlekano.
Brak decyzji został wykorzystany przez firmę HK. Po bankructwie została ona kupiona przez koncern British Aerospace (obecnie BAe Systems). Nowe kierownictwo firmy przeprowadziło reformę firmy i w 1990 roku podjęło decyzję o rozpoczęciu prac nad nowym karabinem. Głównym konstruktorem broni, której zostało nadane oznaczenie HK50, był Ernst Mauch. Postawiono przed nim zadanie zbudowania karabinu, który będzie tani w produkcji, a jednocześnie zachowa zalety poprzednich karabinów firmy HK.
Zdecydowano się na odejście od dotychczasowego układu z zamkiem półswobodnym. Nowy karabin działał na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór lufy. W maksymalnym stopniu starano się stosować tworzywa sztuczne, dzięki czemu zmniejszyła się masa, a jednocześnie wzrosła odporność karabinu na korozję. W porównaniu do starszych karabinów HK, zdecydowanie spadła cena. Karabin bez celowników kosztował 800$, co w porównaniu do 1700$ za G41 było zdecydowanym postępem. Jednak cenę karabinów dla Bundeswehry podnosi do 1200$ wyposażanie każdego egzemplarza w celowniki optyczny i kolimatorowy (eksportowa wersja z celownikiem optycznym jest oferowana za 890 $).
W 1995 roku HK50 został przyjęty do uzbrojenia Bundeswehry jako karabin G36. Jednocześnie do uzbrojenia przyjęto karabinek G36K i ręczny karabin maszynowy LMG36. Początkowo miał być uzbrojeniem żołnierzy jednostek sił szybkiego reagowania, ale szybko powiększane zamówienia sprawiły, że obecnie znajduje się na uzbrojeniu coraz większej liczby żołnierzy niemieckich.
W 1997 roku karabiny G36 zakupiły siły zbrojne Hiszpanii (zastąpił karabiny CETME L). W 2003 roku podjęto decyzję, że G36 stanie się podstawą do opracowania nowego karabinu dla żołnierzy amerykańskich M8 (program anulowano w 2005 roku). Licencję na niektóre rozwiązania i technologie zastosowane w G36 zakupił także Meksyk. Wykorzystano je przy projektowaniu i produkcji karabinu FX-05 Xiuhcoatl. W 2006 podjęto także decyzję o przyjęciu G36 do uzbrojenia armii łotewskiej.
Wersje karabinu
* G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
* G36E - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
* G36 KE - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36 C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
* MG36 - ręczny karabin maszynowy
Opis konstrukcji
Karabin G36 jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie. Zamek ryglowany przez obrót. Broń wyposażono w zaczep suwadła, zwolnienie suwadła przyciskiem wewnątrz kabłąka spustu lub po lekkim odciągnięciu go do tyłu rączką zamkową. Mechanizm spustowy kurkowy, umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami. Skrzydełko przełącznika rodzaju ognia (pełniące także funkcję bezpiecznika) po obu stronach komory zamkowej. Zasilanie z łukowych magazynków 30-nabojowych (niewymiennych z magazynkami M16) lub 100 nabojowych, dwubębnowych Beta. Lufa pływająca zakończona podstawą bagnetu (bagnet od MPi AK-74N, czyli licencyjnego AK-74). Na końcu łoża można zamocować składany pod łoże dwójnóg. Na wierzchu komory zamkowej uchwyt do przenoszenia. W tylnej części chwytu celowniki: optyczny o powiększeniu 3x (używany do precyzyjnego strzelania na większe odległości) i kolimatorowy bez powiększenia (do strzelań na małe odległości). Awaryjnie można korzystać z prostych mechanicznych przyrządów celowniczych (w wersji z kolimatorem trzeba go najpierw zdemontować). Kolba z tworzywa sztucznego składana na prawą stronę karabinu.
Temat: Karabin G36
G36 – (oznaczenie fabryczne HK50) karabin szturmowy firmy Heckler und Koch Gmbh z Oberndorfu. Obecnie przepisowa broń żołnierzy armii niemieckiej i hiszpańskiej. W oparciu o konstrukcję G36 w USA był opracowywany karabin XM8
Historia konstrukcji
W połowie lat siedemdziesiątych podstawowym uzbrojeniem żołnierzy był karabin G3 (zmodernizowany, produkowany na licencji hiszpański CETME B). Był to karabin 7,62 x 51 mm NATO, jeden z lepszych, ale ciężki i o dużym odrzucie, praktycznie uniemożliwiającym strzelanie seriami.
W tym czasie popularność zaczęły zdobywać karabiny kalibru 5,56 x 45 mm, lżejsze i łatwiejsze do opanowania przy strzelaniu seriami. Konstruktorzy niemieccy opracowali wersje G3 tego kalibru (G33), ale była ona produkowana wyłącznie na eksport. Na potrzeby Bundeswehry postanowiono opracować nową, rewolucyjną broń – karabin zasilany amunicją bezłuskową. Broń oznaczona symbolem G11 i amunicja do niej zostały opracowane, ale rozliczne problemy techniczne spowodowały, że do końca lat osiemdziesiątych nie udało się rozpocząć produkcji tego karabinu, a w latach dziewięćdziesiątych w zjednoczonych Niemczech zabrakło pieniędzy na wprowadzenie nowej, rewolucyjnej broni do uzbrojenia. Upadek programu karabinu G11 pociągnął za sobą bankructwo firmy Heckler und Koch.
Decyzja o zaniechaniu dalszych prac nad G11 sprawiła, że podstawowym karabinem Bundeswehry nadal był G3. Postanowiono więc choć w ograniczonym zakresie wprowadzić do uzbrojenia karabiny kalibru 5,56 mm. W tym czasie najnowszym karabinem tego kalibru produkowanym przez HK był G41. Karabin doskonały, ale bardzo drogi - kosztował 1700$ za sztukę, a więc tyle co trzy karabiny średniej klasy. Zaciskającej pasa niemieckiej armii nie stać było na tak drogą broń. Pojawiła się propozycja zakupu doskonałych austriackich karabinów Steyr AUG. Jednak opór przed przyjęciem do uzbrojenia zagranicznej broni był na tyle duży, że decyzję ciągle odwlekano.
Brak decyzji został wykorzystany przez firmę HK. Po bankructwie została ona kupiona przez koncern British Aerospace (obecnie BAe Systems). Nowe kierownictwo firmy przeprowadziło reformę firmy i w 1990 roku podjęło decyzję o rozpoczęciu prac nad nowym karabinem. Głównym konstruktorem broni, której zostało nadane oznaczenie HK50, był Ernst Mauch. Postawiono przed nim zadanie zbudowania karabinu, który będzie tani w produkcji, a jednocześnie zachowa zalety poprzednich karabinów firmy HK.
Zdecydowano się na odejście od dotychczasowego układu z zamkiem półswobodnym. Nowy karabin działał na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór lufy. W maksymalnym stopniu starano się stosować tworzywa sztuczne, dzięki czemu zmniejszyła się masa, a jednocześnie wzrosła odporność karabinu na korozję. W porównaniu do starszych karabinów HK, zdecydowanie spadła cena. Karabin bez celowników kosztował 800$, co w porównaniu do 1700$ za G41 było zdecydowanym postępem. Jednak cenę karabinów dla Bundeswehry podnosi do 1200$ wyposażanie każdego egzemplarza w celowniki optyczny i kolimatorowy (eksportowa wersja z celownikiem optycznym jest oferowana za 890 $).
W 1995 roku HK50 został przyjęty do uzbrojenia Bundeswehry jako karabin G36. Jednocześnie do uzbrojenia przyjęto karabinek G36K i ręczny karabin maszynowy LMG36. Początkowo miał być uzbrojeniem żołnierzy jednostek sił szybkiego reagowania, ale szybko powiększane zamówienia sprawiły, że obecnie znajduje się na uzbrojeniu coraz większej liczby żołnierzy niemieckich.
W 1997 roku karabiny G36 zakupiły siły zbrojne Hiszpanii (zastąpił karabiny CETME L). W 2003 roku podjęto decyzję, że G36 stanie się podstawą do opracowania nowego karabinu dla żołnierzy amerykańskich M8 (program anulowano w 2005 roku). Licencję na niektóre rozwiązania i technologie zastosowane w G36 zakupił także Meksyk. Wykorzystano je przy projektowaniu i produkcji karabinu FX-05 Xiuhcoatl. W 2006 podjęto także decyzję o przyjęciu G36 do uzbrojenia armii łotewskiej. Karabiny przeznaczone dla armii łotewskiej posiadają długa szynę Picatinny zamocowaną nad grzbietem komory zamkowej. Na jej końcach znajdują sie składane, mechaniczne przyrządy celownicze. Zasadniczym celownikiem ma być mocowany na szynie celownik kolimatorowy Aimpoint ComM3, w jednostkach specjalnych uzupełniany przystawką powiększającą Aimpoint 3XMag o powiększeniu 3x.
G 36 w Polsce
Pierwszym użytkownikiem tej broni w wersji G36 i G36K był GROM, który zakupił małą ilość tej broni pod koniec lat 90-tych. Kolejnym wojskowym użytkownikiem jest Morska Jednostka Działań Specjalnych FORMOZA, która wyposażona jest w karabiny wersji G36KV , również z podwieszanymi granatnikami H&K AG36. Jest to podstawowa broń długa tej jednostki. Oddział Specjalny Żandarmerii Wojskowej z Warszawy testował karabinki G36KV. Po tragicznych wydarzeniach w Magdalence, na skutek których śmierć poniosło dwóch policyjnych antyterrorystów, karabinki G36KA 1 i G36C weszły na wyposażenie Biura Operacji Antyterrorystycznych policji (obecnie Zarządu Operacji Antyterrorystycznych). Docelowo każdy operator tej jednostki ma mieć dwie jednostki broni długiej: G36C i Mp5. G36KA 1 są stosowane przez spotterów jako broń wsparcia (w tym celu część karabinów wyposażono w magazynki bębnowe i lunetę o dużym powiększeniu firmy Zeiss). Oprócz centralnej jednostki karabiny G36KA 1 trafiły również do Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji (SPAP) w Katowicach i Łodzi, natomiast G36C do CBŚ. Subkarabinki G36C są również na wyposażeniu Biura Ochrony Rządu i V Wydziału Realizacji i Działań Antyterrorystycznych ABW (G36CV). Policyjne G36 zazwyczaj są wyposażone w celowniki holograficzne Eotech 552 i oświetlenie taktyczne Sure-Fire.
Wersje karabinu
* G36 - karabin z kolbą składaną, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
* G36E - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36K - karabinek z kolbą składaną i lufą skróconą, celownik optyczny o powiększeniu 3x i celownik kolimatorowy.
* G36 KE - eksportowa wersja G 36 z celownikiem optycznym 1,5x
* G36 C - subkarabinek, celownik mechaniczny, na uchwycie do przenoszenia długa szyna Picatinny do mocowania innych celowników.
* MG36 - ręczny karabin maszynowy
ukryj reklamę
